เพลงพระราชนิพนธ์ ลำดับที่ 2 ยามเย็น

เพลงพระราชนิพนธ์ ยามเย็น หรือ Love at Sundown เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ ๒ ของ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระราชนิพนธ์ ใน พ.ศ. ๒๔๘๙ ขณะยังทรงเป็นสมเด็จพระอนุชาธิราช เป็นงานทดลองของพระองค์ในจังหวะฟ็อกซ์ทร็อต

ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ นิพนธ์คำร้องภาษาไทย และท่านผู้หญิงนพคุณ ทองใหญ่ ณ อยุธยา แต่งคำร้องภาษาอังกฤษ แล้วพระราชทานเพลงพระราชนิพนธ์ที่มีคำต้องสมบูรณ์ให้นายเอื้อ สุนทรสนาน นำออกบรรเลงในงานของสมาคมปราบวัณโรค ณ เวทีลีลาศสวนอัมพร เมื่อวันเสาร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 นับเป็นเพลงพระราชนิพนธ์เพลงแรกที่นำออกบรรเลงสู่ประชาชน เป็นเพลงที่ร่าเริงแจ่มใสเหมาะสำหรับการเต้นรำในสมัยนั้น จึงเป็นเพลงยอดนิยมของพสกนิกรไทยทันที

 

ทำนอง : พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

คำร้อง : พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ

 

แดดรอนรอน                                                             เมื่อทินกรจะลับเหลี่ยมเมฆา

ทอแสงเรืองอร่ามช่างงามตา                                   ในนภาสลับจับอัมพร

แดดรอนรอน                                                            เมื่อทินกรจะลาโลกไปไกล

ยามนี้จำต้องพรากจากดวงใจ                                  ไกลแสนไกลสุดห่วงยอดดวงตา

แต่ก่อนเคยคลอเคลียกัน                                         ทุกวันคืนรื่นอุรา

ต้องอยู่เดียวเปลี่ยววิญญาณ์                                    เหมือนดังนภาไร้ทินกร

แดดรอนรอน                                                             หากทินกรจะลาโลกไปไกล

ความรักเราคงอยู่คู่กันไป                                          ในหัวใจคงอยู่คู่เชยชม

แดดรอนรอน                                                              หมู่มวลภมรบินลอยล่องตามลม

คลอเคล้าพฤกษาชาติชื่นเชยชม                              ชมสมตามอารมณ์ล่องเลยไป

ลิ่วลมโชย                                                                  กลิ่นพรรณไม้โปรยโรยร่วงห่วงอาลัย

ยามสายัณห์พลันพรากจากดวงใจ                            คอยแสงทองวันใหม่กลับคืนมา

แต่ก่อนเคยคลอเคลียกัน                                           ทุกวันคืนชื่นอุรา

ต้องอยู่เดียวเปลี่ยววิญญาณ์                                      เหมือนดังนภาไร้ทินกร

โอ้ยามเย็น                                                                  จวบยามนี้เป็นเวลาสุดอาวรณ์

ยามไร้ความสว่างห่างทินกร                                       ยามรักจำจะจรจากกันไป

 

ขอขอบคุณข้อมูล วิกิพิเดีย

 

687 Total Views 1 Views Today
แสดงความคิดเห็น